Söguágrip um Bókasafn Kópavogs sem hér er birt er tekið úr meistararitgerð Margrétar Sigurgeirsdóttur, forstöðumanns Lindasafns.
Framfarafélag Kópavogs undirbjó stofnun Lestrarfélags Kópavogs ásamt Jóni úr Vör (Saga Kópavogs: Þættir úr kaupstaðarsögunni 1955-1985: Safn til sögu byggðarlagsins, 1990). Á þeim tíma var Jón með fornbókasölu og hafði bóksalaleyfi og naut væntanlegt almenningsbókasafn góðs af samböndum hans. Hann stóð fyrir bókamarkaði og ágóðinn rann til kaupa á bókum fyrir bókasafnið.
Áður hafði Jón stofnað almenningsbókasafn á Patreksfirði ásamt fleirum (Kópavogsbær, 2001). Hann var eigandi og ritstjóri Útvarpstíðinda 1941 til 1945 og 1952. Umboðsmaður og ritstjóri hjá Bókaútgáfu Pálma H. Jónssonar 1941 til 1951. Fornbóksali 1952 til 1962. Bæjarbókavörður í Kópavogi 1953 til 1977. Hann átti sæti í stjórn Rithöfundafélags Íslands og Rithöfundasambandsins.
Jón úr Vör hlaut ýmsar viðurkenningar fyrir ritstörf sín. Hann var heiðursfélagi Rithöfundasambands Íslands, hlaut Riddarakross Hinnar íslensku fálkaorðu og þáði heiðurslaun listamanna frá 1986. Jón úr Vör lést þann 4. mars árið 2000 (Hrafn Andrés Harðarson, 2009).
Á fundi Framfarafélagsins árið 1948 var samþykkt tillaga um að 25% af innheimtum félagsgjöldum yrði varið til að stofna bókasafn og ef félagið hætti störfum skyldu eignir þess renna til bókasafns (Magnús Bjarnfreðsson, 2009). Fyrir áeggjan félagsins sendu Jón úr Vör, Áslaug Eggertsdóttir og Jón Þorsteinsson dreifibréf til Kópavogsbúa um stofnun lestrarfélags í byrjun árs 1953. Því var vel tekið og var Lestrarfélag Kópavogs stofnað 15. mars árið 1953 af 20 Kópavogsbúum.
Jón úr Vör var mesti hvatamaðurinn og bar ábyrgð á bókakaupum og var bókavörður safnsins ásamt Sigurði Ólafssyni fyrstu árin. Árið 1962 varð Jón bæjarbókavörður allt til ársins 1977. Hrafn Andrés Harðarson tók þá við stöðunni og gegnir henni enn í dag (Saga Kópavogs: Þættir úr kaupstaðarsögunni 1955-1985: Safn til sögu byggðarlagsins, 1990).
Ýmsar stofnanir hafa nýtt sér þjónustu Bókasafns Kópavogs. Þar má nefna Unglingaheimili ríkisins, Sunnuhlíð og Kópavogshæli auk leikskóla og grunnskóla bæjarins. Samstarf Bókasafnsins við aðrar stofnanir hefur þróast áfram til dæmis „bókin heim" koffort inn í skólana og fleira.
Árið 1983 var safnstjórn skipuð Magnúsi Bjarnfreðssyni formanni, Þórunni Theódórsdóttur, Kristínu Líndal, Guðmundi Gíslasyni og Gylfa Gröndal. Í upphafi starfaði Bókasafnið eftir lögum um lestrarfélög og svo árið 1955 lögum um almenningsbókasöfn. Við það jukust framlög sveitarfélaga til bókasafna (Saga Kópavogs: Þættir úr kaupstaðarsögunni 1955-1985: Safn til sögu byggðarlagsins, 1990).
Fyrstu níu árin var Bókasafnið til húsa í Kópavogsskóla og síðar einnig í Kársnesskóla. Sigurður hætti árið 1962 og varð skrifstofustjóri Kópavogsbæjar. Þá fékk Jón sér tvö skáld til aðstoðar, fyrst Þorsteinn frá Hamri og síðar Jón Óskar (Saga Kópavogs: Þættir úr kaupstaðarsögunni 1955-1985: Safn til sögu byggðarlagsins, 1990).
Í upphafi var afgreiðslutíminn tvisvar í viku þar sem safnið hafði aðsetur í skóla. Eftir að safnið var flutt í félagsheimilið var opið fjóra daga í viku. Bókasafnsstjórn, sem var kosin á bæjarstjórnarfundi árið 1957 (Magnús Bjarnfreðsson, 2009), samþykkti ýtarlega tillögu bókavarðanna um störf og stefnu safnsins sem var m.a. eftirfarandi:
Það skal vera meginregla bókavarða við aðföng til safnsins: að þar sé jafnan úrval bestu fáanlegra bóka við alþýðuhæfi, svo að þeir, sem vandlátir eru, fái ætíð nokkuð við sitt hæfi. Jafnframt sé þess gætt, að til sé nægur forði skemmtibóka, svo að notendum safnsins sé í sjálfsvald sett, hvaða lesefni þeir velja úr. Það ber þó um fram allt að hafa í huga, að sem mest sé til af fróðlegum og skemmtilegum barna og unglingabókum og sérstök rækt lögð við að leiðbeina börnum og ungu fólki við val efnisins.
Safnið skal kaupa a.m.k. eitt eintak af merkustu tímaritum, sem út koma á hverjum tíma eða hafa komið út á íslensku og séu þau, - ef um eitt eintak er að ræða - staðsett til skiptis á útlánsstöðunum. Ennfremur kaupi safnið, ef fjárhagsástæður leyfa, helstu tímarit um bókmenntir, listir og önnur menningarmál, sem gefin eru út á öðrum norðurlandamálum.
Fyrst um sinn verði áhersla lögð á að safnið verði gott útlánabókasafn. Skal safnið vera í tveimur deildum og staðsett á þeim stöðum, þar sem telja má að allir Kópavogsbúar eigi tiltölulega auðvelt með að nota sér bókakost þess. Skal næsta verkefni bókavarða vera að koma upp á báðum stöðunum tiltölulega jafngóðu safni. Eftirsóttar bækur skulu vera til, a.m.k. eitt eintak á hverjum útlánastað, en eitt eintak látið nægja fyrir báðar deildirnar af þeim bókum og ritum, sem lítil eftirspurn er eftir. 10
Skrá yfir þau rit, sem aðeins eru til í 1 eintaki skal vera aðgengileg á báðum stöðunum, svo að hægt sé að panta þau hjá bókavörðum, og sjá þeir um útvegun þeirra á tilteknum tímum.
Séu mikil brögð að vanskilum má bókavörður úrskurða hlutaðeigandi í lánsbann.
Útlánstími skal vera frá áramótum að telja, unz annað verður ákveðið, á báðum útlánsstöðum þrisvar í viku yfir vetrarmánuðina á þeim tímum, sem bókaverðir ákveða. Útlánshlé er yfir hásumarið svo langt sem reynsla bókavarða um not fólks af safninu yfir sumarið segir til um. Á hverju voru séu allar bækur innkallaðar, svo að allar bækur séu í vörslum safnsins á meðan útlánshlé er.
Bókasafnið velur sér sem sérsvið að safna úrklippum úr blöðum og tímaritum um eftirfarandi efni: Allt sem varðar Kópavogskaupstað og sögu byggðarlagsins frá upphafi, þ.á.m. minningargreinar, afmælis- og æfiminningar einstakra Kópavogsbúa. Annað efni, sem stjórn bókasafnsins ákveður hverju sinni (Saga Kópavogs: Þættir úr kaupstaðarsögunni 1955-1985: Safn til sögu byggðarlagsins, 1990, s. 50-53).
Bókasafnið óx hratt frá árinu 1957 og var það flutt inn í nýja félagsheimilið í Kópavogi árið 1964 á annarri hæð í 150 fermetra sal. Þar var lesstofa með 18 sætum, barnadeild með borðum og stólum, viðgerðarstofa bóka, bókageymsla og skrifstofa fyrir bæjarbókavörð.
Fyrsta sýning í bókasafninu var sama ár og þar sýndu málarar og myndlistarmenn úr Kópvogi verk sín. Bókasafnið hélt áfram að standa fyrir sýningum af ýmsum toga. Það ár voru lánþegar safnsins 368 og 8.308 bækur á íslensku lánaðar og 64 á Norðurlandamálum.
Árið 1979 voru um 114 þúsund útlán í safninu. Sama ár áskotnaðist bókasafninu einkabókasafn Ólafs
Ólafssonar læknis, Ólafssafn. Á þessum tíma var það talið meðal bestu einkabókasafna landsins (Saga Kópavogs:
Þættir úr kaupstaðarsögunni 1955-1985: Safn til sögu byggðarlagsins,
1990).
