Frá upphafi var notað svokallað Browne-útlánakerfi í Bókasafni Kópavogs sem gekk út á að lánþegar fengu poka áritaða með nafni sínu, heimilisfangi og símanúmeri. Pokarnir voru jafnmargir og þau gögn sem viðkomandi mátti fá að láni í einu en lengi vel voru þeir fjórir.
Aftast á bókunum var álímd svunta fyrir dagsstimpil um síðasta skiladag og vasi með korti þar sem upplýsingar um bókina komu fram og einnig stimplaður síðasti skiladagur. Þetta kort var svo sett í lánþegapokana við útlán. Eftir hvern dag var þessum lánþegapokum raðað eftir stafrófsröð bókatitlanna í skúffur með réttri dagsetningu. Þetta kerfi var notað víðast hvar á söfnum bæði hér á landi og í öllum helstu nágrannalöndunum (Hrafn Andrés Harðarson, 2009).
Árið 1981 var hafist handa við skráningu aðfanga safnsins í tölvu bæjarins. Magnús Bjarnason bæjarbókari kom að því að setja upp einfalt skráningarkerfi og aðstoðaði og studdi þessa þróun. Skráningin tók aðeins eitt ár og var lokið 1982. Þessi tölvuskrá leysti af hólmi spjaldskrá safnsins.
Með þessu skráningarkerfi var hægt að finna gögn eftir ýmsum leiðum eins og rithöfundi, titli, útgefanda og útgáfuári. Fram að þessu hafði safnið keypt svokölluð spjaldasett af Skráningarmiðstöð bókasafna (síðar Þjónustumiðstöð bókasafna). Vegna mannfæðar hjá Bókasafninu vannst lítill tími til að ganga frá settunum í spjaldskrána og þar að auki komu settin allt að 6 mánuðum eftir útgáfu bóka (Hrafn Andrés Harðarson, 2009).
Árið 1985 var samið við fyrirtækið Hugver um gerð útlánaforrits sem byggði á skráningunni í tölvu bæjarins. Fyrsta tölvukeyrða útlánakerfi bókasafna á Íslandi var síðan tekið í notkun hinn 1. október árið 1987 undir heitinu Bókver í Bókasafni Kópavogs. Bókasafn Kópavogs losaði sig við spjaldskrá sína, bæði mubluna og innihaldið, og seldi þetta allt til Bókasafnsins á Dalvík.
Bókaverslun Eymundssonar í Austurstræti keypti útprentanir af heildarlista safnsins, aðfangaskrá, með titli, rithöfundi og marktölum og fengust fyrir þetta samanlagt peningar sem jöfnuðust á við stofnkostnaðinn við hönnun Bókvers. Þegar Lindasafn var opnað árið 2002 var gagnagrunnurinn Fengur notaður, tölvukerfi það sem Borgarbókasafnið í Reykjavík hafði keypt i samvinnu við Skýrsluvélar ríkisins (síðar SKÝRR) á sínum tíma, en það var þýskt og hét Dobis Libis. Þá hafði Aðalsafn verið að tengja samhliða sín gögn í þann grunn og Bókver til að einfalda yfirfærslu í einn sameiginlegan grunn á Íslandi (Hrafn Andrés Harðarson, 2009).
Árið 2004 er merkilegt ár í sögu bókasafna á Íslandi þar sem sameiginlegt tölvukerfi, Gegnir, var tekið í notkun. Lindasafn fór með fyrstu söfnunum inn í grunninn í apríl og Aðalsafn fór í október. Bókasöfn á Íslandi höfðu tekið sig saman um kaup á öflugu kerfi sem öll söfnin gætu skráð og tengt safnkost sinn við og opnað aðgang fyrir landsmenn um Internetið á Gegni.
Með nýju kerfi geta allir, sem eru með aðgengi að Internetinu, leitað á Gegni og er kostur að geta leitað að fjölda atriða í bókum, tímaritum og öðrum gögnum, látið taka frá gögn og framlengt lánstíma sinn á gögnum í útláni. Gegnir er rekinn af Landskerfi bókasafna, sem er fyrirtæki í eigu ríkis og sveitarfélaga (Hrafn Andrés Harðarson, 2009).
Bókasafnið hefur tölvur til notkunar á safninu fyrir gesti og gangandi til að komast á netið, ritvinnslu og annað slíkt gegn gjaldi. Gestir geta komið með fartölvu á Aðalsafn og komist inn á þráðlaust net. Auk þess er tölva til afnota fyrir gesti til uppflettingar eingöngu með aðgengi að Gegni á Bókasafninu.
